Po drodze nie było ani jednej gwiazdy
a ja, nic nie słysząc,
przenosiłem to z miejsca
w przeszłość: końcówka dnia,
odbita od teraźniejszości,
rosła monstrualnie
i stawała się legendą.
Po chwili wszystko
należało już do innej cywilizacji:
pustynia domów, ostre światło jarzeniówek
i ten pociągający, chłodny oddech wiatru
(może to on przenosił wszystko w przeszłość, nie ja,
bo przecież ja bym tak nie umiał
dmuchać w obie strony)

On the way there wasn’t a single star
and I, hearing nothing,
was taking it right there
into the past: the end of the day
ricocheted off the present,
grew monstrously
and was becoming legend.
Then everything
belonged to a different civilization:
a wasteland of housing, harsh fluorescent lights,
and that enticing, cool breath of wind
(maybe it was the wind that lifted it all into the past, not me,
because I wouldn’t even know how
to blow in both directions)